The Göktürk: Caravan

Batıya giden yol, kırk kez verdiğin bir karardır

Yedinci yüzyılda, Göktürk kağanlığının merkezi Ötüken'den bir tüccar Ocağı
yönetirsin. Demir ve keçe batıya gider. İpek, firuze ve Hotan yeşimi geri
gelir — kervan dönerse.

Yüklediğin her kilo, geride bıraktığın başka bir şeyin kilosudur. Altın tozunun
kilosu dokuz yüz eder, donyağınınki on iki, ve hayvanlar hangisini
taşıdıklarını umursamaz. Oyunun tamamı bu tek takastır ve ilginç olmaktan hiç
çıkmaz, çünkü yolun öbür ucundaki pazarın kendi bildiği vardır.

İki yol var, birini tutarsın

Her konakta yol çatallanır. Haydut toprağından geçen kısa bir etap, ya da ırmak
boyunca iki gün fazlası. Taşıyabileceğin su, ya da bulmak zorunda olduğun su.
Düğmede ne yazıyorsa onu alırsın: mesafe, günler, toprağın kimin olduğu ve daha
önce o yoldan geçip geçmediğin.

O yollarda iki yüz karşılaşma bekler ve bunlar doğru cevabı olan bilmeceler
değildir. Taşkın bir geçit, defterli bir Tang memuru, hırkası için demir
isteyen bir şaman, Kağan'ın soyundan dört yüz mısra bilen ve hepsini ateş
başında bir yer için takas edecek kör bir ozan. Her cevap başka bir şeye mal
olur — gün, gümüş, mal, ya da adamlarının senin hakkında düşündüğü.

Ödemek en kısasıdır. Yol, ödediğini unutmaz.

Atlılar sırttan aştığında kendini satın alabilirsin, ve işe yarar. İkincisinde
de yarar. Üçüncüsünde bu Ocağın ödediği duyulmuştur ve üstüne gelenler artık
bir geçiş hakkı istemiyordur.

Oyunun bütün şekli budur: bugünün ucuz cevabı yarının pahalı olanıdır, ve
dikkat edersen geldiğini görebilirsin.

Ocak, kervanbaşından uzun yaşar

Kervanbaşının bir adı, bir boyu ve bir çocukluğu vardır — demircinin oğlu yükü
daha iyi bağlar, sınırda büyümüş bir çocuk kendini bir mızrağın önünden
konuşarak çıkarır. Yolda öğrendiğini kazanır ve öldüğü gün hepsini kaybeder.

Ocak kaybetmez. Adını, sancağını, hazinesini, adamlarını ve mülklerini tutar;